Cumhurbaşkanı ağlar, başbakan ağlar, Genelkurmay Başkanı ağlar, bakanlar ağlar, milletvekilleri ağlar… Hem de her zaman ve her yerde.

Rüzgâr eken fırtına biçer… ABD’nin yönlendirmesi ile BOP Eşbaşkanı tarafından, Beşar Esat, bir gecede azılı katil ilan edilince, vatansız, bayraksız teröristler, gruplar halinde Türkiye’ye göç etmek için kuyruğa girdiler.

Milletvekilleri göreve başlarken şu yemini ederler:

İşgal altındayız. Dört bir yandan kuşatıldık, sarıldık.

Onların ne katları, ne yatları ne de İsviçre bankalarında hesapları vardı.

Emir yüksek yerden… Emir ABD’den…

Ne bitmez bir kin bu… Ne bitmez bir öfkeymiş… Nasıl bir düşmanlıktır bu…

Gazeteci olarak sık sık halkın arasına karışırız. Köylere gideriz. Esnafla konuşuruz.

İleri demokrasi bu… İleri demokrasinin kendine özgü kuralları vardır.

Türbanlı bir bayan. Bir mücahide… Türbanlı bir AKP mücahidesi… Koli koli sadaka dağıtıyor meydanda.

Kolay mıdır? Cumhuriyeti, bir gecede yıkmak… Kolay mıdır? Türk’ü, bir gecede yok etmek…

Dağdan inen canileri davul, zurnayla karşıladınız. Ayaklarına seyyar mahkemeler götürdünüz. Bebek katilleri rahatsız olmasın diye mahkeme duvarlarından Türk bayraklarını, Atatürk posterlerini kaldırdınız. Silivri mahkemesinin duvarındaki “Adalet mülkün temelidir” yazısının altından Atatürk imzasını kaldırdığınız gibi… Buna da tanık olduk. “İşgalci TC Topraklarımızdan...

Sayın Kadir inanır, “Laiklik karşıtlığının odağı olmuş” ve bu yüzden mahkûmiyet almış bir partinin Genel Başkanı sizi, sinema oyunculuğundan, “Kürt Açılımı Oyunculuğu”na atadı ve “Akil Adam” yaptı.

Başbakanı grup toplantısında izledim. Yüzünde ve konuşmasında çaresizliğin, yalnızlığın, çözümsüzlüğün izlerini gördüm.