En büyük idealim bizim “yitik kuşak”ın romanını yazmak… Neredeyse on yıldır uğraşıyorum. Sonuçta işin içinde edebiyat var. Söz uçar gider de yazı bâkî kalır. Yıllar sonra “Şu eksik olmuş, bu da fazla” gibi titizliğim yüzünden bir türlü cesaret edip romanı baskıya veremiyorum. Halen gergef gibi işlemeye devam ettiğimi belirtmeliyim. Ama bu arada iki kitap birden yayınladım. Bir yazar için bir yılda iki kitap kimilerine göre fazla olabilir. Zaten benim “Teğmen Çelebi” ve “Digital Terör” adlı kitaplarım için “telif eser” iddiam yok. Sadece yapılan haksızlıkları belgeleriyle ortaya koyup tarihe not düşmeye gayret ettim hepsi o kadar… Ama kitapların ilgi görmesi beni ziyadesiyle mutlu ediyor. Yıllardır görüşemediğim dostlarımla yeniden irtibat kurmamı sağlıyor. Her iki kitapta empati yapma zorunluluğu hissetmiştim. Kısaca askeri okul günlerimdeki anılarımdan bahsederek subayların eğitim koşulları ve ruh hallerini yansıtmaya çalışmıştım. İnsan hayatının en güzel dönemi olan liseli yılları halen özlüyorum.

Bu özlemde yalnız olmadığımı anladım. Heyecan ve hüzün ile okuduğunu belirttikten sonra “Kuleli’yi aynı kadro ile yüz yıl okurum” diyen arkadaşımın dedeleri ve babası da askerdi. Emekliliği için iki çocuğunun okullarının bitmesini bekliyormuş. Biri mimarlık diğeri de bilgisiyar eğitimi alan çocuklarını niçin asker yapmadığına şaşırdım. “Şu devirde askeri okula nasıl verseydim…” umutsuzluğu yüreğimi burktu.

Dünyanın en prestijli mesleği olan askerliğin Türkiyemizde ne hale gelişi üzerine dertleştik. Oysa Rusya’da 15-20 kuşaktır yani Çarlık döneminden bu yana asker olan aileler tanıdım. Ruslar için Frunze Akademisi efsanedir. Amerikalılar için West Point de öyle… İngiltere ve Fransa’da askerlik asil aile mesleğidir. Bir dönem Harbiyelilik gerçek anlamda ayrıcalıktı. Oysa şimdi kapatılmak istenen Askeri Liselere öğrenci bulunamıyor. Haydarpaşa Garı’ndan sonra rantiyeciler gözlerini Kuleli’ye dikti. Kuleli Askeri Lisesi’ni lüks otel haline getirmek için ne dolapların çevrildiği başlı başına bir yazı konusu. Çankırı Astsubay Hazırlama Okulunun kapatılmasının ihanet ile eşdeğer olduğunu daha önce bu sütunlarda yazmıştım.
Askeri Liselere gitmek isteyen öğrencilerin veli adreslerine gönderilen iğrenç CD’li mektupları gördüm. Türkiye’nin en köklü okulu Deniz Lisesi iki-üç yıldır kapasitesinin çok altında öğrenci kaydediyor. Kuleli, Maltepes ve Işıklar’ın durumu da iç açıcı değil. Askeri Liseden diploma alıp Harbiyeli olma heyecanı neredeyse bitme noktasına gelmiş.

Mezuniyetlerine iş kaygısı olmayan öğrenciler fırsatını bulunca ayrılmak için çaba harcıyor. Bizim dönemimizde askeri okuldan ayrılmak atılmak utanç verici suç sayılırdı. Şimdi aileler çocuklarını uniformadan kurtarmaya çalışıyor. Türk Ordusunun içi boşaltılmak, omurgası çökertilmek isteniyor. “Profosyenel ordu” safsatasının sonucunu gördük. Hedeflenen 30 bin personeldi. Ancak başvuran dört bin bile olmadı. Memleketin Başbakanı askerlik şubelerinin peyderpey kapatılmasını övünerek anlatıyor. Oysa terör örgütünün uzantısı parti ve belediyeler askerlik şubesi, vergi dairesi gibi çalışıyor.

“Ordu-Millet” anlayışımızın ruhuna fatiha okunuyor. ABD belgelerinde Pentagon Senaryosu olduğu açığa çıkan Türk Ordusunu bitirme planı “digital terör” ile had safhaya ulaştı. Genelkurmay Başkanı dahil her rütbedeki askerin başında demoklesin kılıcı gibi sallanan tutuklanma, prestij infazı var iken Türk ailelerinin çocuklarına askerlik mesleğini seçtirmesi çok zor. Ayrılalı 27 yıl olmuş neredeyse.

Rüyalarımda sık sık askeri okul günlerimi görürüm. Çocuklarımı askeri okula veremediğim için kahroluyorum. Atatürk’ün Gençliğe Hitabesi’nin bile kaldırılmaya çalışıldığı ortamda, Sevgili Arslan Bulut’un “Şimdi değilse ne zaman” başlıklı tarihi uyarısından bir şeyler hissedenler lütfen çocuklarınızı askeri okullara yönlendirin.

Dershanecilik bu ülkenin en büyük rant sektörü oldu. 8-10 yaşından itibaren çocuklarınızı dershanelee avuçlar dolusu para ödeyerek göndermek yerine askeri okullarda Türkiye’nin en iyi eğitimini almasını sağlayın. Üstelik tazminatlar çok düştü. Bırakınız özel kolejleri yıllık dershane parası bile değil.

Bu ülkenin geleceğinden endişe duyan vatansever ailelerin bu çağrımı cevapsız bırakmayacağına inanıyorum. Bu günler elbette geçecek, askerlik yine en soylu meslek haline gelecek. Yüzlerce yıllık “Harbiye, Mülkiye, Tıbbiye” anlayışına şimdi daha çok ihtiyacımız var.

Askeri Lise ve Harp Okullarına giriş sınavlarına hazırlanan öğencilere başarılar diliyorum.
YENİÇAĞ

Baykal’la özdeşleşen 1 Mart tezkeresi, Türkiye’nin onurlu ve milli duruşunun bir göstergesidir.

Baykal’ı değerlendirirken, emperyal güçlerin çıkarlarını çok iyi analiz etmeliyiz. Bu milli duruşu gösteren başka biri de olsaydı, gayri milli güçlere hedef olacaktı.

Baykal’a yapılan suikastın failleri kamuoyunda tartışılıyor… Bunlar açıklanırsa, CHP’de dengeler çok hızlı değişebilir; hatta Kurultay’ın kaderi de değişebilir.

Duayen gazeteci Hasan Pulur’un 4 Ocak Cumartesi günkü köşe yazısında, CHP’nin yapacağı iki kurultayı tenkit ediyor ve Baykal için “Zaten onun tutkusu da Kurultay’dır” diyor.

Bu ve buna benzer klişeleşmiş suçlamalar, gerçeği bilen herkesi rahatsız ediyor.

Her şeyden önce CHP’nin yapacağı bu iki kurultay için Deniz Baykal katılın veya katılmayın diye bir tavır içinde olmadı. Kararı delegeye bıraktı.

Bir köşe yazarı da çağrı metnine imza koymayan Baykal’a yakın 70 delege de huzursuz diyor. Bu tamamıyla yanlış bir saptamadır. Bütün delegeler Baykal’a yakındır. Zira Baykal klikler üstü bir liderdir. Genel Başkan değil, liderdir.
Baykal, her yerde ve her zaman tüm partililere, “Aman partiye zarar verecek bir girişimde bulunmayalım” der.

CHP’de Kılıçdaroğlu, 2011 Eylül veya Ekim aylarında daha demokratik bir tüzük için kurultay yapacağını açıkladı. Buna neden olarak da, kurultaylar için öngörülen aday belirlemede yüzde 20 sınırının yüzde 10’a düşürülmesi ve çarşaf liste uygulaması gibi demokratik yöntemlerin il ve ilçe kongrelerinde de uygulanmasının sağlanacağı gösterildi. Ne var ki, Ekim ayı da bitti. Ancak tüzük kurultayı yapılmadı. Buna karşılık kurultay delegeleri de imza topladı.

CHP’de kurultay kararı verecek üç yetkili organ vardır.

CHP Genel Başkanı, (Kılıçdaroğlu söz verdiği halde tüzük kurultayı yapmadı.)
Parti Meclisi (18 parti meclisi üyesi önerge verdi, Kılıçdaroğlu önergeye karşı oldu. Önerge reddedildi.)
Kurultay delegelerinin en az yüzde 20’sinin talebi, (362 imza toplandı ve genel merkeze verildi.)

Kurultay delegelerinin yüzde 20’sinin talebi genel merkeze geldiği halde, genel başkan ayrı bir kurultay kararı verdi.

Aslında bu konuda karar veremez. Bu aşamada Genel Başkanın ancak gündeme seçim maddesi konulup- konulmamasına karar verme yetkisi vardır.

1) İmzalara rağmen ayrı bir kurultay kararı verdiği için hukuka aykırı davrandı ve delegenin yetkisini gasp etmiş oldu.
2) Kendi toplayacağı kurultayı pazar günü, imza sahiplerinin talep ettiği kurultayı boşa çıkarmak için ise 4 gün sonraya ve hafta içi toplama kararı verdi. Üstelik de kendisi, “Tüm tüzük değişiklikleri, bu kurultayda gerçekleşirse, 1 Mart kurultayına gerek kalmaz” diyor.

Yetmedi… Kılıçdaroğlu, 26 Şubat kurultayında “İlk kurultayın üstünden 6 ay geçmeden, ikinci bir kurultay yapılamaz” kararı aldıracak ve imza sahiplerinin talebini boşa çıkaracak.

Kılıçdaroğlu aleni olarak hukukun arkasından dolaşıyor… Bu bir kötü niyettir… Hak gaspı ve kötü niyet, partinin geleceğini riske sokuyor.

Deniz Baykal partide ortaya çıkan ve partiye zarar verebilecek bu hukuksuzluğa karşı çıkıyor.Ne diyor? “Genel Başkan’ın yapması gereken ilk iş, 362 kişinin talep ettiği gündemi aynı gün yayınlanan ilandaki gündemin önüne almak olmalıdır. O gündem saat 9.30’a konmalıdır. Çünkü bu arkadaşların talebi daha önce yapılmıştır. Çifte kurultay olacaksa, bunların talep ettiği daha önce olmalıdır” diyor.

Söylediği hukukun ve aklın yolu değil mi?
YENİÇAĞ

Atatürk ve gençlik
Maarif’in gayesi
“Dindar gençlik yetiştireceğiz” diye Atatürk’ün Gençliğe Hitabesini ortadan kaldırmaya çalışanların yüzüne tokat olacak nitelikteki şu satırları birlikte okuyalım.
Belge 1:
“Gözlerini kumarhane masalarına, meyhane şişelerine dikmiş, afyon yutmuş gibi bayılmış, ne yapacağını şaşırmış, şımarık gençlerden hiç hoşlanmazdı. Böylelerine son derece kızar ve nefret ederek:
Böyleleri, tabiatıyla Milli Ülküye lakayt, bigâne bir gençliktir. Bu gibilere ne hâkimiyet-i milliye, ne de Cumhuriyet, zerre kadar heyecan ve alaka vermez. Her türlü içtimai ve ahlaki alakaları kesilmiş vaziyette olan bu gibi gençler için kumar, dans, rakı, fuhuş, para, işte hakimiyet-i milliye’nin, işte cemiyetin manası, onlar için, yalnız bunlardan ibarettir. Bu gibi gençleri tereddîden mutlaka ve gençliği behemehal mefkûreci ve memleketle alakalı olarak yetiştirmek, herkesin, hepimizin, her devlet adamının başta gelen vazifesidir.”
Atatürk, bu fikrini ileri sürdükten sonra gayeye varmak için şu yolu gösterirlerdi:
“Maarifin gayesi yalnız hükümete memur yetiştirmek değil, daha ziyade memlekete ahlaklı, karakterli, Cumhuriyetçi, inkılapçı, müsbet, atılgan, başladığı işleri başarabilecek kabiliyette, dürüst, muhakemeli, iradeli, hayatta tesadüf edeceği müşkülâta galebe çalmaya kudretli, karakter sahibi genç yetiştirmektir. Bunun için de eğitim programlarını ve sistemlerini ona göre tanzim etmelidir.”
(Kılıç Ali, Atatürk’ün Hususiyetleri s.62’den aktaran Tarihi Gerçekler Işığında Belgelerle Mustafa Kemal Atatürk kitabı )

Atatürk ve dindar gençlik
Yâsîn okuyan kız
Bu satırlar da Atatürk’ün İslam düşmanı olduğunu iddia edenlere en güzel cevaptır.
Belge 2:
“Atatürk’ün manevi evlâtlarından 14-15 yaşlarında Nebile adlı bir kızı vardı. Bu kızcağız bir konuşma esnasında bana:
Ben, Yâsîn-i Şerif’i ezbere hiç yanlışsız okurum, demişti.
Tesadüfen bu sözleri duyan Atatürk:
Ya, öyle mi kızım Nebile? dedi. Eğer bu sözlerin gerçek ise bana ispat et de görelim bakalım..
Atatürk’ün kütüphanesinde hem Arapça, hem de Türkçe tefsirli Kur’ân-ı Kerim vardı. Ata, bu Kur’ân’lardan Arapça olanını getirtti. Yâsîn Sûresini açarak:
Haydi oku bakalım, kızım, seni bekliyorum, dedi.
Nebile, besmele çekip, yanık bir sesle Yâsîn-i Şerif’i okudu. Atatürk de sonuna kadar, elinde Kur’ân’la onu takip etti… O sırada Ata’nın hislendiğini nemlenen gözlerinden anlamıştım.”
(Nazım Kaleli, Hayat Tarih Mecmuası, Şubat 1970, s. 32’den aktaran Türk Milliyetçi Hareketi’nin Lideri Başbuğ Atatürk kitabı)
YENİÇAĞ

Deniz Feneri Davası bunun tipik örneklerinden biri.
Deniz Feneri Davası’na bakan Alman Mahkemesi birinci etapta Almanya’da olayın sorumlusu olarak gördükleri kişileri gözlerinin yaşına bakmadan cezaevine tıkmış, asıl faillerin Türkiye’de olması nedeniyle davanın ikinci etabını Türk mahkemelerine bırakmışlardı.
Ama Almanya, Türkiye’ye güvenmekle büyük hata ettiğini geç de olsa anladı.
Türkiye’deki Deniz Feneri Davası’na bakan savcılar Almanya’ya gidip Frankfurt 29. Ağır Ceza Mahkemesi’nden gerekli delilleri toplayıp suçluların izini sürünce AKP’ye yakın bazı bürokrat ve işadamları hapsi boyladı.
Fakat bunun bedelini davaya bakan savcılar ödedi. Evrakta sahtekârlık yaptıkları iddiasıyla görevden alındılar, haklarında 10 yıla kadar hapis istemiyle dava açıldı. Yerlerine gelen savcılar başta Zahit Akman olmak üzere bütün zanlıları serbest bıraktı.
Adalet bakanı aksini söylüyor ama görevden alınan savcıların haklarında hazırlanan iddianamede “ne gariptir” evrakta sahtekârlık suçlaması yok!

Deniz Feneri Davası görevden alınması karşısında asıl şoku Alman yaşadı. Sadece davaya bakan Alman savcılar değil, Alman hükümeti de şaşkınlık içinde. Türk hükümeti bütün dünyanın gözüne baka baka neredeyse bütün savcıların yaptığı olağan bir uygulamayı “evrakta sahtekarlık” olarak niteledi ve savcıları görevden aldı.
Bunu “Avrupa’ya anlatmanız” mümkün değildir.
Deniz Feneri Davası’nın Almanya etabına bakan Frankfurt 29. Ceza Mahkemesi Hâkimi Klaus Wienz Gazeteport’a yaptığı değerlendirmede Alman yargısı açısından sürecin nasıl gelişeceğinin sinyallerini veriyor:
“Türkiye’deki Deniz Feneri savcılarının görevden alınması bizim için yeni bir durum. Bu tabii, Almanya’daki Deniz Feneri davasının seyrini etkileyecek bir durum. Savcıların görevden alınması mahkememiz başkanlığınca değerlendirilecek. Eğer Deniz Feneri soruşturmasının ve dava açılmasının şartlarının Türkiye’de olmadığı kanısına varılırsa davanın 2. ve asıl faillerine yönelik soruşturmaların ve kovuşturmanın Almanya’da yürütülmesi kararının alınması muhtemel olur.”
Alman savcı açıkça “Türkiye’de Deniz Feneri Davası’nın yürütülmesi şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle davaya kaldığı yerden Alman mahkemelerinin bakacağının” sinyalini veriyor.
Çuvallar dolusu delilin olduğu bir davayı böylesine garip sebeplerle sömenaltı etme gayretlerine Avrupa’dan daha sert tepkiler geleceğine hazırlıklı olun.
MİT Daire Başkanı Kaşif Kozinoğlu’nun Silivri Cezaevinde şüpheli bir şekilde ölümünden önce Aydınlık gazetesine kendi el yazısı ile gönderdiği notlarda da bu süreç hakkında çok önemli şu bilgilere yer veriyor:
“Almanya, Deniz Feneri yolsuzluğunu bulmuş ve yüzyılın yolsuzluğu ilan etmiştir. Birinci davayı açmış, hapis cezası verdiği şahısların sorgularından kendilerinde eksik olan AKP ve Tayyip Erdoğan’a kadar uzanan bilgi ve belgeleri temin etmiştir. Alman mahkemeleri bu dava kapsamında Başbakan Erdoğan’ı da ifade vermeye çağıracak ve gelmemeleri durumunda kırmızı bülten çıkaracaklardır.”
Almanya ile Türkiye arasında yeni ve çok büyük kriz başlıyor.
Bu krizin bütün Avrupa’yı sarsacağı söylenebilir.
Türkiye “asrın davasının” savcılarını böylesine kolay gerekçelerle harcayıp zanlıları serbest bırakmanın “makul gerekçelerini” artık uluslararası platformda anlatmak zorunda.

Muharrem Bayraktar
Yenimesaj

GERÇEK GÜNDEM HABER MERKEZİ- Önder Sav’a yakınlığıyla tanınan CHP Kurultay Delegesi ve Eski Parti Meclisi üyesi Korkmaz Karaca CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’na zehir zemberek bir mektup yazdı. Önder Sav’ın kurmayları arasında yer alan Karaca’nın mektubundaki bir ayrıntı “Sav ve arkadaşlarının kurultaya katılmayacağı” yorumunu da beraberinde getirdi.

İşte Karaca’nın o mektubu:

CHP GENEL BAŞKANI SAYIN KEMAL KILIÇDAROĞLU’NA:

Sayın Kılıçdaroğlu,
22 Mayıs 2010 tarihinde yapılan Cumhuriyet Halk Partisi Kurultayı öncesinde, İstanbul’daki Kurultay Delegeleri arasında size ilk imzayı veren delege oldum. Sizin Türkiye’de eksikliği çok hissedilen ‘’ KALİTELİ ve ETKİN’’ muhalefet ihtiyacını gidereceğinize tüm kalbimle inanmıştım. İnandığım doğrultuda sizi destekledim.

23 Mayıs 2010 Pazar günü listenizden 1107 oyla CHP Parti Meclisine giren en genç üyelerden biri olma onuruna eriştim. Ne yazık ki sizinle ilgili hayallerim daha o gece yıkıldı. 22 Mayıs’ı 23 Mayıs’a bağlayan gece, Sn Gürsel TEKİN ayrı liste çıkarmaya çalıştığında sizin gerçek yüzünüzü üzülerek gördüm.

‘’ TAVŞANA KAÇ TAZIYA TUT’’ işte sizin en büyük siyasi özelliğiniz. Gürsel TEKİN’e ayrı liste çıkar deyip, Sn Önder SAV’a Gürsel TEKİN’in kellesini aldırmaya çalıştınız.
Bunun dışında burada yazılacak o kadar çok çelişkiniz ve ‘’ÇARKLARINIZ’’ oldu ki ben yazmaya utanıyorum.

‘’TAVŞANA KAÇ TAZIYA TUT’’ anlayışı ile genel başkan olabilirsiniz. Birilerinin zamanında yaptığı gibi delege oyunları ile genel başkan da kalabilirsiniz. Fakat partiyi iktidar kendinizide başbakan yapamazsınız. Sizin ve arkadaşlarınızın çarklarından yorulduk. Namus belasına kan kustuk kızılcık şerbeti içtik dedik. Ancak dün öyle bir şey yaptınız ki, tahammül ve sabır bırakmadınız.

Kemal Bey,
Mustafa Kemal’in hiç kendi devletini yabancı basına şikayet ettiğini duydunuz mu? Liderler şikayet etmez, mızıkçı çocuklar gibi ‘’ben küstüm oynamıyorum’’ demez. Lider mücadele eder. Ülkesini ve devletini düne kadar emperyalist diye suçladığı Amerika’nın gazetelerinde karalamaz. Sn. Kılıçdaroğlu tesadüfen gelinen her makamın ömrü kısa olur. Görüyorum ki, siyasi ömrünüzü tükettiniz.
Lütfen bizi ve bu ülkeyi daha fazla yormayın. Üç seçim kaybetmiş bir siyasetçi olarak kendinize yakışanı yapın. Beni disipline bir kez daha verin. Verin ki, sizin demokrasi anlayışınızı herkes görsün.

Sizinle bu partinin gideceği hiçbir yer olmadığına inandığım için sizin ‘’KENDİN ÇAL KENDİN OYNA’’ kurultayınıza katılmayacağımı şimdiden bildiririm.

S.KORKMAZ KARACA
İstanbul Kurultay Delegesi.