Mümtaz Soysal

YAŞANAN durumlara ilişkin olarak “savaş” sözü ilk kez bu sütunda ediliyor değil. Bir süredir basının köşe yazıları ile görüntülü medyanın ekranları hep bir tür savaştan söz etmekte. Kimi “askerle sivil” diyor bu savaşın taraflarına, kimi boyut küçülterek “askeri yargıyla sivil yargı” demekte, kimi de en geniş boyutlarıyla “Kemalistlerle karşıtları” deyip çıkıyor işin içinden.

Henüz, mecazi olarak bile kılıçlar çekilmedi. Özde, bir soğuk savaştır olan.

Soğuk Savaş kavramı, İkinci Dünya Harbi sonrasının ürünüdür. Başlarını ABD ile Sovyetler Birliği’nin çektiği iki blok arasında, ideolojik nitelikli, öbür ülkeleri ideolojisinin peşine takıp dünya egemeni olmanın silahsız çatışması.

Şimdi bu ülkede sözü edilen soğuk savaş da silahsızdır ama yakın geçmişte yaşanmış Soğuk Savaş’tan önemli bir farkı var: Son derece asimetrik.

Gerçek Soğuk Savaş’ın iki yanında da az çok eşitlik vardı: Teknolojiler aşağı yukarı aynı ölçüde gelişmişti. Kullanılmayan silahlar iki yanda da korkunç ve öldürücüydü; dolayısıyla perde gerisindeki caydırıcı güçler birbirine yakındı. Devlerin çevresinde toplananlar sayı ve çeşitlilik açısından şaşırtıcı biçimde kendi aralarında ve devlerle ilişkilerinde eşit bir tutarlılık içindeydiler.

Şimdi öyle mi?

Taraflar nasıl adlandırılırsa adlandırılsın, ister asker-sivil, ister Kemalistler-karşıtları densin, taraflardan biri, yalnız ve tek başına bırakılmış, yandaşlarının çoğu suskun, sinmiş, ürkmüş, kabuğuna çekilmiş ya da susturulup bir yerlere tıkılmış. Öbür tarafın ise pek itiraf edilmiyor ama dıştan istenenlere her zaman boyun eğmeyen askere karşı üstü örtük bir soğuklukla bakan dev ABD ve AB’liler var yanında ve arkasında. Bu ülkeyi daha iyi sömürebilmek için şimdiki egemenleriyle arayı sıcak tutmak isteyen içli ve dışlı çıkar çevreleri hep ondan yana. İnançlarıyla oynanarak ipnotize edilmişçesine kendi askerinden kuşkulanır duruma getirilmiş insanlar, kısacası oturdukları dalı inanılmaz bir şaşkınlıkla kesmekte olan gafiller var çevresinde…

Bir tarafın eli kolu bağlanmış gibi. En caydırıcı güce sahip olduğu halde onu ancak vatan savunması için kullanmaya yemin etmiş, gözü hâlâ olası dış düşmana, vatan hainlerine dönük, sırtından hançerlendiğine inanmak istemiyor.

Öbürü, susmak, sinmek, ürkmek, kabuğuna çekilmek şöyle dursun, “millî irade” dediği oyçokluğuyla mest, yandaş çığlıklardan başka ses duymaz duruma gelmiş, devletin kurumlarını zayıflatma ve ana kurallarını kırıp dökme peşinde.

Çok şükür bu Cumhuriyet tam anlamıyla asimetrik bir gerçek savaş kazanılarak kurulduğu için, kurucularının inançlarını aynen sürdürenler bu asimetrikliği de yenip Cumhuriyeti mutlaka yaşatacaklardır.