Orhan Bursalı - Parti Geleneği ve CHP
Ağustos 26, 2008 - CUMHURİYET, ORHAN BURSALI
CHP üzerine her yazı okurda çok sayıda yankı buluyor. “CHP’ye Dokunmak” başlıklı yazıdan sonra da, yine bir dizi okur kaleme sarıldı, görüşlerinin odağında genellikle Deniz Baykal vardı! Şöyle bir yaygın görüş var: Baykal giderse, yerine yeni bir yönetim gelirse CHP düzelecek, iktidara yürüyecek, biz de AKP’den kurtulacağız! CHP’nin ana sorunu Baykal! Baykal’la bu iş olmaz!
Bu ne kadar doğru bilemem, ama sorunu esas Baykal’a bağlayan görüşlere katıldığımı söyleyemem! Baykal’ın yerine bir başka lider otursa da, benzer sorunların sürebileceğini ve yine geniş hayal kırıklıkları doğabileceğini söyleyebilirim!
Dışarıdan gözlemci ve eleştirici olarak, 3 nokta dikkatimi çekiyor.
1) Parti içi muhalefet sorunu; 2) Program, söylem ve yönelecek-yönlendirilecek kitleler; 3) Parti liderliğinin kolektif ruhu ve yerel örgütlerle ilişki ve çalışma tarzı.
Üçüncü nokta, geçen yazının temalarından biriydi, onu bir kenara bırakalım. Ama bir okura (Ali Turgut) verdiğim, parti içi muhalefetle ilgili yanıt üzerinde duracağım.
***
Almanya Sosyal Demokrat Parti’yi (SPD), özellikle parti içindeki liderlik değişimleri sürecini merakla izlerim ve CHP ile karşılaştırırım. SPD’de son beş yıl içinde kaç lider değişti? En az 5! Biri gelip biri gidiyor! Parti liderlik krizini henüz aşamıyor. Ama ne gam!
1) Önemli olan SPD’nin durmadan lider çıkarabilme becerisi, yeteneği, geleneğidir! SPD daha bir yıl geçmeden yeni bir liderin hazırlanma süreci içinde! Parti, aradığını buluncaya, geniş kitleleri yeniden partiye, partiyi iktidara sürükleyecek bir lider ve kadrosunu yaratıncaya kadar, bu canlılığını sürdürecek! Bu çok önemli!
2) Parti içindeki bu liderlik yarışı, bir gelenektir! Başka bir gelenek, parti içinde muhalif, farklı görüşteki partililerin hemen hepsinin, parti içinde kalmasıdır! Hemen hiç kimse, vay bana hayat hakkı yok burada, diyerek ayrılmıyor! SPD içinde yeni liberal akımın temsilcileri tarafından, “solcu” kaldığı için, partide varlığı müthiş kısıtlanan Oskar Lafontaine dışında! O da istifa edip, bugün, solcuların birleşik partisi Die Linke’yi oluşturdu ve SPD karşısında büyük bir rakip oldu! Bu hemen hemen tek örnektir!
3) CHP’den ise durmadan ayrılmalar oluyor! Ancak, ayrılanların ciddi ve güçlü bir parti-hareket yarattığını göremiyoruz! Seçimlerde hemen hemen yoklar! Bunun ülkeye özgü nedenleri şüphesiz ki vardır!
4) CHP’de liderlik mücadelesi, bir yarış şeklinde değil, büyük bir çatışma, yok etme mücadelesi biçiminde geçiyor genellikle! Birbirine partiyi dar etme politikası! Ne büyük yanlış! Bu rekabetin daha insancıl ve parti geleceği de düşünülerek normal ölçüler içinde geçmesi, muhalefetin ayrılma yerine parti içinde kalmaları gerekmez mi? (Son genel kurul daha normaldi!) Herkes, partiyi, kendi aktif politik yaşam süresi ile sınırlı değerlendirir ve düşündüğü için mi, böyle bir durum ortaya çıkıyor! Bizde, biraz tanınan ve sivrilen politik bir kişinin, hemen kendi partisini kurma eğilimi ve girişimi, herhalde Avrupa’nın hiçbir ülkesinde görülmez! Acaba bugün CHP’nin misyonuna talip ve sahip, bu misyonu daha iyi yerine getireceğine inanan kaç parti var ve kaç tane daha yolda var?!
4) Parti liderliği, somut olarak Baykal, muhalefete, varlığını sürdürecek olanağı tanımada ne kadar hoşgörülü olduğu da başlı başına bir sorudur!
Özetle, kurumsal olarak CHP örgütü, ben-biz-merkezci bakışın dışında davranamıyor. Partiyi, kurum olarak kişilerin üzerinde tutan, geçmişi, Türkiye ve geleceği düşünen kişilerden ve lider adaylarından bağımsız olarak, partide bir “ortak kurumsal-tarihsel kişilik” yaratamıyor. Veya var olan böyle “kişiliğe” sahip çıkamıyor!
Bu eksikliğin, CHP içinde, ülkemizdeki demokrasi düzeyi, demokratik anlayışın kurumsallaşma düzeyi ile bir paralellik taşıdığını varsaymalıyız…
***
Son nokta, parti söylemi ve kitlelere mesajdır, ki bu ayrı bir yazı konusu…
Yorumunuzu Ekleyin
Bu yazıya yorum yapabilmeniz için giriş yapmalısınız.