Halen Emekli Sandığı’nın Narlıdere İzmir adresindeki Dinlenme ve Bakımevi’nde (6 yıldan beri) kalmaktayım.

Yürüme güçlüğüm ve görme zafiyetim var.

İki yıl önce eşim Kenan Kutucuoğlu’nu kaybettim. İyi dostlar sayesinde, rahat yaşıyorum.

12.05.2008 tarihinde, VATAN Gazetesi’nde haber vermiş olduğun, ihtiyaç içinde olan öğrencinin adresine ancak (.) YTL gönderebildim. Bu miktarı her zaman gönderme imkânım maalesef yok. Ancak her ay (.) YTL gönderebilirim.

Seni sevgi ile kucaklar öperim.

Edibe Kutucuoğlu.”

***

Sevgili Edibe teyze,

Mektubunuz, gazetede bekleyen sandık dolusu postayla birlikte elime bir ay gecikmeli ulaştı. Tam olarak dün sabaha karşı, klavyemin başına dönmemek için bahaneler uydurarak debelenirken okudum, size çok benzeyen, arı duru satırlarınızı.

Ve ağlamaya başladım. Siz, Yalova’daki o güzelim yazlarımız, kahkahalarımız geldi gözümün önüne.

Sadece birkaç yaz, birkaç ay görüşmüş olmamıza rağmen, ben sizi hiç unutmadım, kuşkusuz farkında bile değildiniz, ama sizden pek çok şey öğrendim ve size hayrandım Edibe teyze.

Aradan geçen 38 yıla karşın, pırıl pırıl ülkünüz ve hiç kırışmamış insanlığınızın önünde, yeniden saygıyla eğiliyorum.

Sizden, cesaretin keyifli, zekânın cömert, kahramanlığın tevazu, güzelliğin zarafet olduğunu öğrendim, ben.

Ama daha önemlisi, çektiğimiz acıların aslında onlara verdiğimiz önem oranında acıttığını, kavradım.

Oğlunuz Akan’ın arkadaşları bizler, öğle yemeklerinde, sizin masanıza oturmak için yarışırdık.

Allah’tan ben torpilliydim! Eniştem Tanaydın Barkan sizin zarafetinizin işlendiği ekolden, cumhuriyetçi bir sadrazam torunu olarak, sizi hiç yalnız bırakmaz, ablam Suna’yı da pek sevdiğinizden zaten bizim masayı şereflendirirdiniz.

Ve ağzınıza bakardık, hepimiz. Bizi güldürür ve şaşırtırdınız.

Akan, şeftalinin tüylü kabuğuna dokunamazdı. Hiç unutmadım: Siz şeftaliyi kabuğuna elinizi değdirmeden çatal bıçakla soyar, oğlunuza küçük parçalar halinde sunardınız. Eniştem de altta kalmazdı hani: O da portakalı hiç zedelemeden, çatal bıçakla çıkarırdı kabuğundan.

Sizin çapınızda bir insanın, hem şefkatli bir anne, hem sevdalı bir eş, hem iyi bir aşçı, hem de zeki ve eğlenceli olduğunu görmek, hayata başlamak için görkemli bir kadınlık dersiydi, Edibe teyze.

***

Mektubunuzla uzun yaşamın sırrını da ifşa ettiniz: İyilik, inanç ve direnç, galiba tüm diyetlerden daha etkili.

Öğrenci gencimize gelince: Kendisine bir yardım komitesi kurduk. Tüm ihtiyaçlarını karşılıyoruz, daha fazlasına gerek yok. Eğer isterseniz, tıp fakültesini bitirmek üzere olan bir başka başarılı gencimize yönlendirebilirim sizi.

Anılarımızın mavi/yeşil çerçevesi Yalova, 1999’da yerle bir oldu… Oğlumun babası Kozan’ı genç yaşta kaybettik. Dedesi ve birkaç akrabası da depremde öldü. Ama bizler ayaktayız. Oğlum Gökçe, bu yıl evleniyor, düğün hazırlığındayız. Kızımızın adı Duygu, ruhu da yüzü gibi güzel, cesur ve cumhuriyetçi.

Ablam ve eniştem, sizden haber aldığımı duyunca çok sevinecekler. Bilin ki hiçbir dostunuz unutamaz sizi.

Varlığınızı sevgi ve saygıyla sarar, uzun ömürler dilerim Edibe teyze.

Mine G.Kırıkkanat

***

Edibe SUBAŞI, Atatürk’ün manevi kızı ve dünyanın ilk kadın savaş pilotu Sabiha Gökçen tarafından yetiştirilmiş 4 kadın pilottan biridir. (Diğerleri Nezihe Viranyalı, Yıldız Uçman, Sahavet Karapas)

Edibe Subaşı’nı Atatürk, vefatından kısa süre önce çıktığı Adana gezisinde, henüz bir ortaokul öğrencisiyken keşfetti.

Subaşı, 1957’de geçirdiği uçak kazası sonucu vücudunun büyük bir bölümü yandığı için iki yıl yatarak tedavi gördü.