Öztin Akgüç - Şer Erbabı

Haziran 22, 2008 - CUMHURİYET, ÖZTİN AKGÜÇ

İsmet Paşa hem iyi gözlem yapan, ileriyi görebilen hem de gerekli niteliklere sahip bir liderdi. Belleğimde yanlış kalmadıysa, Kıbrıs’ta Magusa girişindeki heykelinin altında şu ünlü sözü yer alır: “Bir ülkede namus erbabı en az şer erbabı kadar medeni cesaret sahibi olmalıdır.” Ülkede namus erbabı, kaldığı kadarı ile, sustukça, pıstıkça, şer erbabı azıtıyor. İş ülkeyi kurtaranları, bağımsızlık savaşı yapanları, Cumhuriyeti kuranları hain ilan etmeye kadar vardı. Doğrudur, yaşamları boyunca hiçbir işe yaramamış, şarlatanlıkla öne çıkmaya çalışmış bu kişilerin, zemzem suyunu kirleterek ün yapma girişimi gibi, ülkenin kurtarıcılarına saldırarak gündeme gelmeleri, bu yolla isimlerini duyurmaları doğaldır. Vekil bilmem kim, sözde yazar bay belirsiz böylece tanınmış oldular; belki belli çevrelerden de takdir topladılar.
Eskiden bu tür davranışlar, zemzem suyunu pisleme olarak nitelendiriliyordu. Günümüzde belki daha genel bir deyiş olarak, bu tipler “alçalarak, aşağılaşarak yükselmeye çalışanlar” olarak nitelendiriliyor.
Yaşadığımız olaylar, kişiler öyle çarpıtılıyor ki; insan sanki olaylar içinde hiç yaşamamış, başka bir ülkeden gözlem yapıyormuş gibi bir izlenime kapılıyor. 1950-1960 dönemi oldukça eski, çoğu kişinin o günleri anımsamaması doğal. 1980 sonrası ise oldukça yeni, bu konuda belleklerin daha taze olması gerekir.
Özal’dan, ANAP’tan, demokrasiden, halkın iradesinden söz ediliyor; ama Kasım/1983 seçiminin nasıl bir seçim olduğuna pek değinilmiyor, gündeme getirilmiyor. O yıllarda ülkeyi yönetenler, eğiliminize göre ister askeri yönetim, darbeci, cunta, zimmamdar diye nitelendirilen, iki partili bir siyasal yaşam, dolayısıyla parlamento tasarlamışlardır. İktidar ve muhalefet partileri de bu tasarım içinde belli idi. Turgut Sunalp’in MDP’si iktidar, Necdet Calp’ın başkanı olduğu Halkçı Parti de muhalefet işlevini yapacaktı, görev bölümü de bu şekilde öngörülmüştü.
Ancak bu tasarımdan yerli bazı çevreler, özellikle dış bağlantılı iş çevreleri ve emperyal güçler rahatsızdı. Bu yapı içinde isteklerinin, dayatmalarının tam yerine getirilememesi olasılığı yükseldi. Rahmetli Sunalp’in de, Calp’in de ne de olsa ulusalcı, Atatürkçü bir yanları vardı.
Emperyal güçler, ABD, liberal görüşlü bir üçüncü partinin de seçimlere katılmasını önerdi. Sanıyorum, askeri yönetimi kandırma, özür dilerim ikna zor olmadı. Meclis’te ekonomik açıdan liberal görüşlü ama ufak bir grup, daha demokratik bir görüntü verir iğvası, ayartısı herhalde etkili oldu. O dönemde yalnız AP ve CHP’nin değil, tüm siyasal partilerin yöneticileri, ileri gelenleri siyasal yasaklı idi… Gerçek solcuların zaten önemli bir bölümü adam olma sürecinden geçirilerek bir yana itilmiş, ortada kala kala Özal’ın ANAP’ı kalmıştı. Yerli iş çevreleri, tarikatlar, emperyal güçler, özellikle ABD ve onların yerli uzantıları, demokrasi düşkünü aydınlarımız(!), kısa bir süre önce 1982 Anayasası’na evet oyu verdiklerini unutarak ANAP’ı desteklediler. Yalnız seçime girecek partiler kısıtlanmamış, ülkenin siyasal liderleri yasaklanmamış, açıklanan milletvekili aday listeleri de askeri yönetimin süzgecinden geçirilerek bir kısım aday veto edilmişti. MDP’nin, Halkçı Parti’nin birçok ünlü, etkili ismi de böylece saf dışı bırakılmıştı.
Kasım 1983 seçimi işte böyle kısıtlamalı, yasaklı, vetolu bir seçimdi. Böyle bir seçime katılmayı, aday olmayı içlerine sindirmiş, daha sonra bugün cuntacı, darbeci olarak nitelendirdikleri kişi ya da kişilerin süzgecinden geçmiş, ANAP hükümetlerinde Sayın Kenan Evren’in onayı ile görev almış kişiler, günümüzde belli çevrelerin sesyayarlığını yapan yanlış bilgilendirme (dezenformasyon) kanallarında konu mankeni olarak yer alarak, demokrasiden, ulusal iradeden, insan haklarından söz etmektedirler. Ne kadar inandırıcı oluyorlar, bilemiyorum; ama bizleri acı acı gülümsetiyorlar. Aşağılaşarak yükselme yönteminin tipik örneklerini oluşturuyorlar. Türkiye şer erbabının, şarlatanların tasallutundan kurtulamadığı sürece, bu tür siyasal oyunlar sürecektir.