İspat - Mümtaz Soysal
Mayıs 03, 2008 - MÜMTAZ SOYSAL
İNATLAŞILDI da ne oldu?Görünüşe ve iddialara bakılırsa, iki şey ispatlanmış olmuştur.
Kimilerinin tanımlamasına göre devletin devlet olduğu.
Gücün bütünleşmeden geldiğini öğrenmeyen işçinin bölünmüşlüğü.
Aslında, bu olguların ikisi de bilinmekteydi; ispata gerek yoktu.
Yalnız Türkiye Cumhuriyeti devleti değil, yeryüzündeki her devlet gücünü göstermek istiyorsa gösterir, kendi toplumunda ezmek istediği başka güç varsa ezer, engellemek istediği durum varsa engeller.
Bombalı, gazlı, boyalı, tekmeli “Biberli Perşembe” gününde olduğu gibi kauçuk mermiler yetmiyorsa, top mermileriyle, uçak füzeleriyle ezer her şeyi. Dünyanın her köşesinde her gün sürekli ispat edildiği gibi, zaten bazı kitaplarda “bir toplumun en üstün gücü” diye tanımlanan devletin toplumda yenemeyeceği güç yoktur. Bu hiçbir ülkede büyük marifet sayılmaz. Ancak, “güç” deyince kaba gücü, şiddet üstünlüğünü anlıyorsanız, marifettir ama, böbürlenmeye değmez.
Biberli Perşembe’de bunu ispatlamak için on binlerce polise, onca püskürtme silahına, panzerlere, Çaldıran Meydan Muharebesi’ndeymişcesine “Ya Allah!” diye işçi üzerine yürüyen polis taburlarına gerek var mıydı?
Türkiye’yi yönetmeye soyunanlar, devletteki asıl gücün adaletli, huzurlu, dengeli bir toplum yaratmakla, hakka, emeğe saygı göstermekle, tam çalışmaya dayalı bir üretim düzeni kurmakla ve halkının onurunu dışa karşı korumakla ispatlanacağını ne zaman öğrenecekler?
Devlet devletse, “Allah’a küfretti” diye Suudi Arabistan’da başı vurulacak olan Türk işçisini kurtarabilmelidir. Kral Ankara’ya geldiğinde oteline kadar gidip koltuğunun iki yanına oturarak resim çektirmekle devlet olunmuyor.
Biberli Perşembe’den işçi dünyası adına çıkarılabilecek tek övgü, DİSK Genel Başkanı‘nca gösterilen sağduyudur. Günün ölümsüz kapanmış olması, ne devlet yönetiminin feraseti, güvenlik güçlerinin disiplini, ne de gösterici yığınlarının soğukkanlılığı sayesinde oldu. Sendika lideri sağduyulu davranıp kabaran öfkeyi yatıştırmasaydı, orantısız güç kullanımına yüzlerce kişinin kurban gitmesi işten değildi.
Asıl dikkat çekici olan, öyle bir günde Türk-İş Genel Başkanı‘nın evinden bile çıkmayışı, Hak-İş liderinin de iktidarın dümen suyunda davul zurnayla bayram kutlaması olmuştur. İşçi dünyası 1 Mayıs öncesinde tek yumruk olabilseydi, AKP yönetiminin inadı kırılabilir, bayram bayrama benzerdi.
Kısacası, gelecek 1 Mayıs’ların insanca yaşanması için artık o tarihin resmi tatilli bir Emek Bayramı olarak Taksim’de kutlanmasından başka ulusal çare kalmamıştır. O sağlanamazsa, bu toplumda ortak akıl yok demektir.
Mümtaz Soysal
Cumhuriyet
Yorumunuzu Ekleyin
Bu yazıya yorum yapabilmeniz için giriş yapmalısınız.